huskies en sleeën

De ober had voor ons gisteravond een gezellig tafeltje bij de raam gereserveerd. Marco is nog een keer voor de visburger gegaan en ik vond de kabeljauw de oven met beurre noisette wel een goed plan. Na afloop nog keer het sinaasappel/citroentaartje met merengue en een kopje thee en we hebben weer heerlijk gegeten. Daarna is het de koffers zo ver in orde maken, kleren klaar leggen en op tijd het lampje uit.

Allebei hebben we niet zo briljant geslapen als om 0600 uur de wekker gaat. Na een vlugge ronde in de badkamer nog even bedenken of ik wel genoeg laagjes aan heb voor straks, de laatste spullen in de koffers en leggen deze alvast in de auto alvorens we uitchecken.

Officieel is het ontbijten pas om half 8, maar we kunnen al eerder terecht. Kans was wel dat er nog geen warme gerechten zouden zijn, maar dat valt reuze mee. In ieder geval er een aantal warme gerechten waaronder kleine warme gehaktballetjes - die echt lekker zijn - en roerei. Het brood is nog lekker warm wanneer we daar een plakje vanaf snijden, verser kun je het haast niet krijgen. Er zijn nog een paar vroege vogels meer, maar die zijn snel weg en zitten we alleen in het restaurant.

Om 0740 uur zijn we onderweg. Het is super helder en droog weer en met -2 gr C niet zo fris als gisteren.  Het is een rit van ca 2.5 uur en de route is voor een groot deel dezelfde als toen we vanuit Skjervøy naar Sommarøy zijn gereden alleen nu de andere kant op.
We volgen de 862 en langzaamaan begint het te schemeren. Ondanks de heftige sneeuwval is de weg goed te doen. Her en der blinkt hij heel erg vanwege de ijsvorming, maar zo nu en dan rijden we warempel op stukjes asfalt. Het is nog rustig op de weg en er zijn weinig tegenliggers. Het winterse landschap licht mooi en sprookjesachtig op in de schijnsel van de koplampen. Zeker wanneer je door een wat meer bebost gebied rijdt.

De route gaat voor een groot deel langs het water af en hebben zo nu en dan een mooi uitzicht over het water. Een stukje van de route gaat door de Rya-Tunnel, een onderzeese wegtunnel die onder de Straumsfjorden door loopt en die het eiland Kvaløya met het vasteland, het schiereiland Malangshalvøya, verbindt. De tunnel is 2675m lang en bereikt een maximale diepte van 87m onder zeeniveau. Uiteindelijk komen via de E6 weer op de E8 en rijden een stukje over dezelfde weg als toen we vanuit Tromsø naar Skjervøy zijn gereden.

Maar dan slaan we rechtsaf, verder het binnenland in. Inmiddels is de temperatuur verder gezakt naar -14. Rond 1015 komen we ruim op tijd bij Tamokhuset. De auto is net geparkeerd wanneer we door Verena worden begroet. Ze vertelt meteen dat de bus met de andere deelnemers voor de sleetocht over ca. 1 uur komen dus wij hebben ruim de tijd om dikke sneeuwpak, laarzen, handschoenen en muts te passen die ervoor moeten zorgen dat we warm blijven tijdens de tocht met de slee.

Als we zijn aangekleed, lopen we naar buiten en maken kennis met de puppy's. Het zijn er 7 in totaal en ze zijn allemaal dol enthousiast dat er iemand aan komt. We mogen in het kennel met de 3 puppy's. Het zijn stuk voor stuk speelse donders en voor we het weten hebben we de blije snoetjes in ons gezicht. De hondjes vinden het superleuk om aangehaald te worden en wij hebben natuurlijk allerlei leuke dingetjes waar je in kunt bijten.

Na deze kennismaking gaan we nog even terug naar het hoofdgebouw want we trekken voor de zekerheid toch onze winterjas onder het pak aan en dan door naar de Tipitent waar een groot vuur brandt en er ketels met water op het vuur staan. Nog even een kopje koffie en thee voor vertrek. Intussen maken we een praatje met Verena. Een Duitse dame die hier nu 2 jaar werkzaam is. Ook werkt er een Nederlandse dame. Het blijkt dat het gehele team min of meer uit niet Noren bestaat, alleen de eigenaar van het hondencentrum is Noors. Zodra de bus er aankomt wordt groep in tweeën verdeeld.

De eerste groep, waaronder wij, wordt naar de honden gebracht. Deze horen we al ongeduldig en dol enthousiast blaffen. Alvorens we op pad gaan legt Kareem - een Fransman die al een aantal jaren hier in Noorwegen woont - ons uit waar we tijdens de rit op moeten letten - afstand houden op de voorganger, hoe te remmen, wanneer welke rem te gebruiken want er zijn 2 mogelijkheden om te remmen (hard/stevig of zacht/langzaam remmen), wanneer moet je de honden even meehelpen en vooral niet de slee loslaten. Dan wordt de hele groep in 4 kleine groepjes verdeeld en worden we naar de sleeën gebracht.

Wij gaan samen met 4 Aziatische dames met Eva mee en zullen als laatste vertrekken. Geeft ons mooi even de tijd met de hondjes kennis te maken - voorop hebben we Flemming en Honning gevolgd door Thor en als laatste Mojito. Deze laatste doet zijn naam eer aan…het is een echte pretletter. Flemming en Honning zijn wat bedeesder. Eva vertelt dat Honning - een mooie dame - niet zo goed met de andere dames in het kamp overweg kan en dat ze ook wat dominant is. Als ze een plasje moet doen gaat ze ook niet zitten, maar tilt ze een achterpoot op.

Alle honden hier - 137 in totaal (puppy's niet meegeteld - zijn Alaskan Huskies. Dit is geen officieel erkend hondenras en heeft ook geen formele rasstandaard. De Alaskan husky is het resultaat van een zorgvuldige selectie op gewenste sledehondeneigenschappen van verschillende andere rassen, zoals aanleg voor het trekken van een slee, uithoudingsvermogen, snelheid, intelligentie, eetlust en tolerantie voor extreme weersomstandigheden. De honden hier gaan 3 tot 4 dagen achter elkaar met een rit mee dan is het pauze. Ook is het zo dat niet alle honden zo maar met iemand mee gaan. Sommige honden vertrouwen alleen de begeleiders en daar willen ze voor werken. Als iemand anders op de slee zit/staat, zullen ze geen poot verzetten. Bij het inspannen van de honden wordt hier dan ook rekening mee gehouden.

Een voor een vertrekken de groepen en dan zijn ook wij aan de beurt. In Finland hebben een tocht gemaakt met 7 Siberische huskies voor onze slee, nu dus 4 Alaska Huskies. Ondanks dat het 'maar' 4 honden zijn, gaan we met een flinke vaart vooruit. Marco is als eerste de bestuurd, kan ik mooi wat foto's maken tot we halverwege zijn.  Het is een hele mooie tocht afwisselend door open stukken en dan weer tussen de besneeuwde bomen door. Wij hebben de slee direct achter Eva onze gids/begeleidster en achter ons zijn de 2 sleeën met daarop de Aziatische dames. Voor hun is het sleeën wat lastig want ze blijven geregeld flink achter en moeten wij stoppen om ervoor te zorgen dat ze weer bij komen. Eva roept zo nu en dan dat ze even bij moeten steppen om ervoor te zorgen dat de honden weer in beweging komen.

Halverwege de rit stoppen we en ruilen Marco en ik van plaats. Eva maakt nog even een foto van ons en dan kunnen we weer verder. Koud weer onderweg gaat het ineens wat sneller, zitten we in een bocht en moet ik bukken voor een overhangende boom. En toen ging het even mis want de bocht werd net te krap aangesneden en stonden vast achter een boom. Dan is het heel even chips hoe gaan we dit oplossen want je weet dat zodra de honden kunnen gaan ze los. Je kunt dus niet zomaar even van de slee afstappen.

Al snel hebben we de slee dusdanig weten de manoeuvreren dat deze weer meer op het pad staat en dan schieten de honden als een pijl uit een boog verder.
Ik moet een paar keer de harde rem gebruiken om ervoor te zorgen dat ik niet te dicht achter Eva kom. Wanneer het omhoog gaat, step ik een paar keer mee om het voor de hondjes gemakkelijker te maken. Voordeel hiervan is dat je het er best warm van krijgt, wat niet slecht is met deze frisse temperaturen. Het is nog steeds rond de -14 gr C. De ronde is 8,26km lang en na een kleine 53 minuten zijn we weer terug in het kamp. Dan is het nog even knuffelen met de hondjes en opwarmen bij het kampvuur.

Het begint alweer wat te schemeren wanneer we naar de tipitent lopen. Inmiddels krijgt de 2e groep de instructie voor hun tocht die na ons start. Wij zijn blij dat we in de eerste groep zaten en nog enigszins iets van daglicht hebben gehad.  Terug bij het huis trekken we eerst het pak en de laarzen uit en vervolgens kunnen we naar de tent waar we iets te drinken krijgen. Ook krijgen we zogenaamd Poolbrood op tafel gezet - dit is brood dat niet zo snel bevriest en je dus ook gemakkelijk op tochten mee kunt nemen. Ook krijgen we een kom huisgemaakt vissoep met stukjes zalm, kabeljauw en pollokvis. 
Rond 1400 uur rijden we door naar Tromsø. Dat is het voordeel van het hebben van een huurauto. Hoef je niet te wachten tot de rest van de groep terug is.

Vanuit het sleehondencentrum naar Tromsø is het 1.5 uur rijden. Ook deze rit verloopt vlotjes. Nog even tanken voor we naar het hotel gaan, scheelt morgen weer een stop, en dan proberen bij het hotel te komen. Er blijkt een run gaande te zijn waardoor een aantal wegen afgesloten zijn. Laat dit nou net een van de toegangswegen naar ons hotel zijn. Marco slaat op een gegeven moment toch af richting de centrale weg in het centrum. Een beveiliger geeft aan dat we tot 1800 uur moeten wachten - het is net 1600 uur - als we aangeven dat we naar het Clarion Hotel moeten. Hij is de flauwste niet en op zijn teken mogen we snel oversteken om zo uiteindelijk toch bij ons hotel aan te komen.

Het inchecken verloopt zonder issues. Het parkeren van de auto is weer een ander verhaal. Dat is het handigste in de parkeergarage die we al eerder hebben gebruikt. En dat is nu iets verder lopen dan op de eerste dag. Als de bagage op de kamer staat, gaat Marco de auto parkeren. Intussen pak ik de spullen uit het koffer die ik nodig heb voor vandaag en morgen.

En dan is het nog even standje relax voor we een hapje gaan eten. Vandaag hoeven we in ieder geval de deur niet meer uit.