City tour Freeport

Voor de zekerheid had Marco de wekker op 0730 uur gezet. Want zul je net zien dat je vandaag, wanneer je op uur en tijd ergens moet zijn, wel te laat bent omdat je gewoon niet eerder wakker bent geworden. Voor mij op zich maar goed ook want als Marco mij niet kort na half 8 wakker had gemaakt, was ik te laat geweest. Mijn nacht is helaas niet helemaal lekker verlopen dankzij een rusteloos beentje dat mij om de paar uur weer uit mijn slaap hield. De laatste keer was rond kwart over 5 - half 6. Net zo'n tijd dat wanneer je weer in slaap valt je ook voor een goeie gaat.

Met de drukte valt het op zich mee in de eetzaal we zijn net op tijd geweest want als we klaar zijn en terug gaan naar de kamer om onze spullen te pakken, is de eetzaal volgelopen. We melden ons voor de tour bij de duikshop. Het busje voor de stadstour is er al, we hoeven alleen het betalingsbewijs te laten zien en dan kunnen we mee.
Dat we niet de enigen zijn wisten we wel, maar we zijn wel de enige Nederlanders/Europeanen. Voor de rest zit het busje vol, dat overigens hetzelfde busje is als waarmee we de airport transfer hebben gehad, met Canadezen. Onze gids heet Reno en Reno heeft er zin in. Het is een gezellige kletsmajoor, die eigenlijk verpleegkundige is, maar op zijn vrije dag dit soort tours doet gewoon omdat hij het leuk vindt,  en weet ons van alles en nog wat te vertellen. Het is een tour van ca 3 uur met 2 korte stops.

Eerst rijden we langs Millionaire Row, hier staan grote villa's waar het groot van Grand Bahama woont. De prijs van de meeste villa's ligt zo tussen de 1 - 3 miljoen dollar. De Bahama Dollar is gelijk aan de US Dollar. Je kunt hier dus in beide valuta betalen.
Reno wijst ons het huis aan dat een goede vriend van hem recent voor 1 miljoen heeft gekocht. Aan onze linkse zijde de hoofdvilla - grenzend aan het water - en rechts van ons aan de overkant van de straat dus ook een mooi maar wat kleiner pand op een separaat stuk grond het gastenverblijf. Hij moet nog wel wat aan de tuin doen want die zag er nog niet mooi uit, aldus Reno. Even verderop passeren we een ander groot verblijf met ook aan de overkant van de straat een bijbehorend gastenverblijf. Op het moment dat ik denk we zijn er nu wel helemaal langs gereden, rijden we pas aan de voordeur voorbij. Tot een jaar of 8 geleden behoorde dit huis aan Oprah Winfrey toe. Blijkbaar kwam ze destijds altijd even naar buiten als ze zag dat busje van de tour voorbij kwam om gedag te zeggen, iets wat ze in de US zelf niet kon doen.

We laten het 'groot' achter ons en rijden verder richting Freeport. Intussen vertelt Reno het een en ander over de Bahama's. Grand Bahama is het grootste en meest noordelijk gelegen eiland van de Bahama's-eilandengroep. Het eiland is ongeveer 530 vierkante mijl (1.400 km 2 ) groot en ongeveer 153 kilometer (95 mijl) lang van west naar oost en 24 kilometer (15 mijl) op het breedste punt van noord naar zuid en er wonen ca 55000 mensen op het hele eiland.

 In de Bahama's betaalt men geen belasting alleen 10% op alle aankopen die ze doen. Gezondheidszorg en scholing is gratis. Wel levert men een klein bedrag van het salaris in voor de gezondheidszorg. Iedereen kan op deze gezondheidszorg aanspraak maken, ook als je hier als toerist op vakantie bent en een reisverzekering hebt.
Alle auto's hebben in principe een nummerplaat. Aan de kleur van de nummerplaat kun je zien of de auto van een overheidsdienst, dienstverlening of privépersoon is. Heb je geen nummerplaat, dan heeft de lokale CBR een geen nummerplaten op voorraad als je je auto komt registreren, maar krijg je wel een bewijs van registratie en betaling van de wat wij motorrijtuigenbelasting zouden noemen. Als je een auto koopt en je wilt die belasting niet betalen, is dat geen probleem. Wel is het zo dat je je voertuig alleen binnen bepaalde grenzen mag gebruiken. Word je buiten die grenzen betrapt, ben je je auto kwijt en wordt deze per opbod verkocht.

De stafmaatregelen voor gepleegde misdagen zijn hoog. Er is een verbod op wapenbezit. Het enige wapen dat wel is toegestaan is een shot gun - handvuurwapens mag niet, tenzij je een vergunning hebt. Word je betrapt met een handvuurwapen in je bezit krijg je sowieso 5 jaar gevangenis straf + 1 jaar extra voor elke kogel die ze nog in je bezit vinden. Het beledigen van een toerist kan je - als Bahamaan - zo maar ook een gevangenisstraf van 1 jaar opleveren. Het is zelfs zo dat wanneer wij bijv. zouden zeggen dat Reno ons heeft beledigd of lastig gevallen om hem een hak te zetten omdat we hem niet leuk vinden, hij een gevangenisstraf krijgt. Toerisme is de nummer 1 inkomstenbron van de Bahama's en die wordt flink beschermd. Het lijkt wel dat je als toerist als kunt maken en de inwoners van de Bahama's vogelvrij zijn, wat ik niet fair vind. Ook als toerist heb je je gewoon te gedragen. En als je dat niet doet, dan moet je de gevolgen daarvan ook dragen.

Is er dan helemaal geen misdaad op de Bahama's? Dat is er zeker wel. Dit jaar hebben er al 5 moorden hier op Grand Bahama plaatsgevonden. Allemaal drugs gerelateerd. De ene verslaafde heeft blijkbaar de andere verslaafde om wat voor reden dan ook van kant gemaakt. Kom je hier in de gevangenis, kom je in een vrij kleine ruimte die met 3 anderen moet delen met als enige sanitaire voorziening een emmer die ergens in een hoekje staat, die 1x per dag geleegd wordt. Je krijgt 3x per dag te eten, maar als je denkt dit lust ik niet, eet ik niet of wat dan ook heb je pech gehad. Het is dit en niet anders. Als we het politiebureau passeren vertelt Reno dat de gevangeniscellen hier ondergronds liggen. Denk niet dat je op enig daglicht hoeft te rekenen.

Wat op zich opvallend is, is het feit dat er zo goed als geen hoogbouw is. De gebouwen zijn maximaal 1 etage hoog. De flat die er staat, is een te koop staande bouwval, maar die zal worden afgebroken als ze er geen koper voor vinden. Ook passeren we een aantal bouwvallen die het resultaat zijn van Dorian, de grote storm die in 2019 flink huis heeft gehouden in o.a. Caribische gebied en op de Grand Bahama helft van de residentiële gebouwen heeft verwoest. De eigenaren hebben hun verzekeringsgeld ontvangen en zijn toen met de noorderzon vertrokken.

We stoppen kort bij soort van marktje waar slechts enkele stalletjes open zijn. Alleen het stalletje met de gebruikelijke toeristenprullaria wordt flink bezocht door de meeste deelnemers van deze rondrit. Reno geeft aan hier speciaal te stoppen om de lokale bevolking een beetje te helpen. We zitten net weer in het busje wanneer we een regenbui op ons dak krijgen. Het is nu winter voor de Bahama's en de lokalen vinden het koud, maar wij zijn op zich wel blij met de temperaturen. Vandaag is het 25-26 graden en in de zon voelt het heel warm. We passeren een KFC, Reno vraagt of we weten wat het betekent waarop de meesten in de bus Kentucky Fried Chicken roepen. Nee hoor dat klopt niet zegt Reno. De vrouwen hier op Grand Bahama noemen het Keep From Cooking. Als ze geen zin hebben om te koken, gaan ze wat halen bij KFC…..

Dan rijden we ook door een stukje ‘niet zo mooi Freeport’ oftewel een deel van de achterstandswijk of the Hood zoals Reno het noemt. Hier staan vervallen huizen die hier en daar worden gekraakt door voornamelijk drugsverslaafden. Omdat de mensen die hier wonen niks betalen en ook geen enige bijdrage aan de samenleving leveren, worden ze door de lokalen de Lazy People oftewel luie mensen genoemd. Voor we stoppen bij de Port Lucaya Marketplace, stoppen we bij het Lighthouse Hotel voor een sanitaire stop. Dit hotel hebben we ook nog bekeken als optie, maar gezien het grote prijsverschil per nacht per persoon met het hotel waar we nu zitten, hebben we het hotel gelaten voor wat het is. Reno gelooft ons niet wanneer we hem vertellen dat de kamerprijs bij dit hotel best hoog is en hij checkt het bij de receptie. Inderdaad zegt hij wanneer hij terugkomt. De kamerprijs bedraagt momenteel $436 per nacht voor een tweepersoonskamer. Omdat het nu weer drukker wordt met toeristen gooien ze de kamerprijzen ook omhoog.

Bij de Port Lucaya Marketplace krijgen we een uur de tijd om rond te lopen. Port Lucaya Marketplace is de grootste openluchtfaciliteit voor winkelen, dineren en entertainment op de Bahama's, met meer dan veertig speciale winkels en boetieks, restaurantjes en barretjes. Dit shopping walhalla - het is maar hoe je het bekijkt - is vernoemd naar de oorspronkelijk bewoners van de Bahama's vóór de Europese kolonisatie. Het volk is helaas door de Spanjaarden uitgeroeid doordat ze door de Spanjaarden werden ontvoerd en tot slaaf werden gemaakt.

De winkeltjes hier zijn allemaal in kleurrijke huisjes gevestigd. Je kunt er van alles krijgen: kleding, sieraden, eten en souvenirs. Het lijkt allemaal gesloten te zijn, maar het blijkt dat de elektriciteit is uitgevallen. Nadat we wat rond hebben gelopen, gaan we bij Zorba op het terras zitten om wat te eten en drinken. De naam verraadt het wellicht al, het is inderdaad een Grieksrestaurant. We bestellen allebei een broodje kipgiros die we ons goed laten smaken. Gelukkig hebben we contant geld bij ons want elektronisch betalen is vooralsnog even niet mogelijk.

Na dit bezoek rijden we terug naar het hotel. We checken even onze reservering voor het eten voor vanavond en lopen op goed geluk naar het zwembad, maar wat we al verwacht hadden alle bedden zijn bezet. Dan toch maar op het strand een bedje zoeken. Helaas blijken de handdoeken voor de strandbedden op te zijn. En ja wanneer ze er weer zijn was ook niet echt te zeggen, de was moest nog gedraaid worden. Dan maar niet op een strandbedje, maar in een van de stoelen op het terras met onze snufferd in de zon.

Gelukkig is het droog, aan de plassen water die her en der nog liggen, kun je zien dat het vandaag een paar keer kort maar wel flink geregend heeft. De wind is nog steeds stevig en zo rond 1330/1400 drijven er weer grotere wolkenpartijen voor de zon. Rond 1430 uur besluiten we terug te gaan naar de kamer want we zien vanaf het water een donkere lucht aankomen waarvan wij vermoeden dat die regen met zich mee zal brengen. Dat laatste blijft gelukkig uit en we genieten nog even van het warme weer op ons balkon. De wifi ligt eruit dus een snel rondje op social media en langs de nieuwspagina's is niet mogelijk. Gelukkig hebben we onze e-reader nog.

Iets voor half 7 zijn we bij het Viva Café, ook een van de 3 à la carte restaurants op het complex. We kunnen kiezen uit 2 voor-, 2 tussen-, 3 hoofd- en 2 nagerechten die allemaal tegelijk besteld moeten worden. De bestelling is amper gedaan of de 1e gang wordt al uitgeserveerd. Uiteindelijk volgen de gangen elkaar in rap tempo op. 50 minuten later en 4-gangen verder staan we weer buiten. Het ging dan wel heel erg rap, maar het smaakte allemaal prima.

We lopen nog een rondje rond het complex. Even staan we in de volle belangstelling van 4 kittens die ons nieuwsgierig doch argwanend op veilige afstand gade slaan. Uiteindelijk draait het om 1 ding en dat is eten. De temperatuur is nog lekker, maar zodra de wind toch weer even de kop op steekt voelt het meteen fris. Dan is het fijn om je fleece bij je te hebben.