laatste dagje Bilbao

En dan loopt daadwerkelijk de wekker af die we voor alle zekerheid hadden gezet. Niet echt een geluid waar je blij van wordt, maar soms is het nodig en wellicht maar goed ook dat we hem gezet hebben. Het is druk in de eetzaal wanneer we rond een uur of 9 beneden zijn. Of eigenlijk moet ik zeggen boven, want we zitten 1 etage lager dan de receptie en eetzaal.

Het is al lekker warm buiten. Zo tegen het einde van het seizoen nog even een kans om van een ontbijtje op het terras te genieten. Jammer dat het dusdanig hard waait en als je haren niet in je gezicht waaien - waar ik dan voornamelijk last van heb en er bij gevolg wel een originele Coupe Verwaaid type Bilbao aan over hou - waait er wel een servet om je oren. Toch maar naar binnen dus.

Na het ontbijt hebben we nog zo'n 45 minuten de tijd en kunnen we op ons gemak doen. We hoeven pas om 11 uur  bij het theater te zijn, gisteren  hebben we uiteindelijk besloten toch kaartjes te bestellen voor de rondleiding. De route die we volgen is min of meer dezelfde als die we gisteren hebben gevolgd. Hotel uit, meteen schuin rechts de trappen af, oversteken en dan rechtsaf langs het water. Het is goed warm in de zon.

Anders dan gisteren steken we nu via de Zubizuribrug de rivier over naar de andere kant. Hier lopen we in de schaduw verder richting het theater. Het is er gezellig druk en ook hier staan diverse houten ligbedden waar je lekker van het uitzicht over de rivier kunt genieten. We passeren het Stadhuis met de sculptuur. Deze 8m hoge sculptuur met een diameter van 6m is ontworpen door de Baskische beeldhouwer Jorge Oteiza en gemaakt van staal. De onthulling vond plaats in 1958. Hier steken we Ernesto Erkoreka Plaza over.

Ook hier is het op zaterdag markt. De kleine marktkraampjes staan netjes naast elkaar opgesteld en ieder heeft zo zijn eigen dingen te verkopen als kaas, groente en bloemen. Uiteindelijk komen we in Areatzako Park met mooie hoge bomen en diverse fonteintjes en beelden. De meesten daarvan zijn in onderhoud.
En als we het park - het is niet supergroot - zijn doorgestoken staan we op de Arriaga Plaza waaraan ook het Arriaga Theater ligt.

We zijn wat vroeg en wachten buiten in de schaduw. Op het plein staan ook diverse gidsen rondom wie de groepen zich verzamelen voor de rondleidingen door de stad. De groep waarmee wij een rondleiding door het theater doen is klein - 8 stellen met ons erbij. De gids spreekt heel goed Engels en legt ook alles heel goed uit. Het theater heeft een roerig verleden: o.a. een keer bijna volledig verwoest door een brand en in 1983 stond het water 4m hoog binnen omdat de rivier buiten zijn oevers was getreden.

De gemeente heeft naar aanleiding hiervan de kans aangegrepen de renovatie goed aan te pakken en ze hebben goed werk geleverd.
Bij de diverse renovaties in het verleden is contractueel bepaald dat het theater conform het originele staat opgebouwd dan wel gerenoveerd diende te worden. Dus ook al ziet het er 19e-eeuws uit, het zijn allemaal nieuwe materialen.
Het theater is in neobarokke stijl gebouwd en is ontworpen door dezelfde architect die ook het stadhuis heeft ontworpen en gebouwd. Het theater is uiteindelijk vernoemd naar Juan Crisóstomo de Arriaga die zijn carrière op het plein buiten het theater begon. In het volksmond werd het theater al het Arriaga Theater genoemd en uiteindelijk heeft men besloten deze naam officieel aan het theater te maken.

En wie is die Juan Crisóstomo de Arriaga dan?
Hij wordt ook wel de Spaanse Mozart genoemd. Juan is precies 50 jaar na Mozart geboren en draagt ook dezelfde eerste en tweede doopnaam. Beiden zijn wonderkinderen, begenadigd componist en stierven heel jong. Juan was nog net geen 20 toen hij aan tuberculose is gestorven.

Bij binnenkomst valt meteen de mooie grote trap op met een buste van de Arriaga die naar de foyer leidt. De houten panelen onder de spiegelwand markeren tot hoe hoog het water in 1983 stond (iets meer van 4m). In de foyer valt meteen de ronde cirkel op wat het wapen van Bilbao voorstelt.

De zaal waar de voorstellingen worden gehouden, ligt 9m boven de grond en is het enige theater in de wereld waar de zaal zo hoog ligt. Deze is destijds dus mooi droog gebleven. Op het podium staat het decor van Mama Mia. De wisseling met de decorstukken gebeurt hier ouderwets het decor wat niet meer nodig is wordt omhoog getrokken en de decor wat aan de beurt is laat men afzakken. De ruimte boven het podium is 20m hoog dus men heeft wat bergruimte om alles kwijt te kunnen. Het is een mooie en indrukwekkende halfronde zaal met plek voor ruim 1000 personen.
Als afsluiter krijgen we nog een kijkje achter de coulissen van Mama Mia. Het platformpje waar we op staan was in vroegere tijden de weduweloge. Hier mochten destijds weduwvrouwen uit het zicht van de andere bezoekers een voorstelling bijwonen. Want als weduwe moest je 10 jaar rouwen en mocht je zo goed als geen sociaal leven leiden.

De hele rondleiding duurt ca 50 minuten. Als ik de volgende groep voor de rondleiding zie staan, ben ik blij dat we voor de eerste optie zijn gegaan. Wij hadden tenminste een redelijk kleine groep waardoor je net wat meer bewegingsruimte hebt en de gids beter kunt volgen. Het is tijd voor een koffiepauze. We slenteren door de straatjes van de oude stad naar Plaza Nueva. Hier kunnen we lekker in de schaduw een bakkie doen. Dat wil zeggen Marco bestelt een espresso en ik een verse jus d'orange.

Na deze pauze lopen we naar de Artxanda Funicular oftewel het kabeltreintje van Bilbao. Het is een historisch treintje dat sinds 1915 in bedrijf is. Het treintje brengt je naar de top van de 250m hoge Artxanda heuvel van waar je vanuit het Parque Mirador de Artxanda een heel mooi panoramisch uitzicht hebt over de stad en ook zie vanaf hier het vliegveld van Bilbao liggen. Volgens de plattegrond zijn er nog een paar andere bezienswaardigheden o.a.. een kerkje, maar die hebben wij nooit gevonden.
We zijn dan ook niet lang boven geweest. Is een aanrader? Wel voor wat betreft het uitzicht waarbij je wel rekening moet houden met tegenlicht zeker als je 's middags gaat zoals wij, maar voor de rest hoef je niet per se naar boven.

Het treinstationnetje blijkt vlak bij ons hotel te liggen weliswaar aan de andere kant van de rivier. We besluiten om aan deze kant van de rivier te blijven en strijken neer op een klein terrasje bij een net zo klein kroegje voor een colaatje zero, flesje water en een portie gebakken kalamaria die super knapperig en smeuïg gebakken is. Vanaf deze kant van het water hebben ook een mooi uitzicht op ons hotel, de brug en het Guggenheimmuseum.  Je blijft toch weer foto's maken.
Gezien de hoeveelheid aan Palestijnse vlaggen die we voorbij zien komen, vermoeden we dat er iets van een demonstratie gehouden wordt. We hebben daar verder niks van gezien of over gehoord, dus het blijft bij een vermoeden. Feit is dat we heel veel mensen met zo'n vlag in welke vorm dan ook voorbij zien komen.

Via de 500m lange loopbrug - de Deustuko Zubia - steken we de rivier over. Deze brug is een van de meest opvallende bruggen van de stad met meer dan 90 jaar geschiedenis. Het is een basculebrug die openging als er een groot schip moest passeren, maar sinds 1995 is dit niet meer voorgekomen. Aan de einde van de brug staat de beroemde Iberdrolatoren, de hoogtste wolkenkrabber van de stad.
Aan het einde van de brug gaan we linksaf richting Guggenheim. Het is er nu niet zo druk met verkopers en publiek als toen wij er waren. We laten het museum letterlijk links liggen en lopen beneden langs door richting ons hotel. Met de lift gaan we omhoog en dan zijn we weer terug bij start en tegen 3 uur terug op de kamer.

Voor we gaan eten nog even door met standje relax. Dan is het ook nog spullen klaarleggen voor morgen.
Bilbao zit erop. Door naar Madrid.