De Everglades

De dag begint rond 0710 uur. Op een of andere manier zit die tijd - zo rond de klok van 7 - toch in mijn systeem. Marco is al wakker. Allebei hebben we alweer wat beter geslapen dan de nacht ervoor. Denk dat we langzaamaan toch aan het tijdsverschil gewend zijn.

Ontbijten doen we verderop bij ons in de straat bij een zaakje waar ze vers belegde croissants & broodjes verkopen. Daarnaast verkopen ze nog allerhande zoete lekkernijen als petit fours, mini-taartjes en -gebakjes. Marco gaat voor een croissant Parmaham en een croissant met banketbakkersroom en ik ga voor een croissant gekookte ham met een Zwitserse kaas. Buiten op het terras valt het pas op hoe dik de croissant belegd is. Het lijkt wel of er 5 plakken ham op de croissant zitten. Als ik het na zou moeten meten heb ik zeker 2cm dik de ham op mijn croissantje.

Rond 0915 uur zitten we in de auto onderweg naar de Everglades. Het is nog vrij rustig in de straten van Miami, hopelijk blijft dat ook zo al hebben we er een hard hoofd in. Wanneer we een paar minuten onderweg zijn, passeren we de Miami Beach Golfclub. Dit is een public club oftewel hier mag iedereen een balletje komen slaan, zonder dat je lid hoeft te zijn. Het blijft voor mijn gevoel een bijzonder fenomeen wanneer je midden in een soort van woonwijk meteen langs de weg en stoep een golfbaan hebt liggen. Als je je bal een beetje verkeerd raakt, ligt deze letter meteen op straat.

Eenmaal op de snelweg is het meteen wat drukker. We passeren het Hard Rock Stadium van de Miami Dolphins. Op de parkeerplaats van het stadion is het druk en later blijkt dat de Dolphins vanmiddag een wedstrijd hebben gehad. Langzaamaan verandert het landschap van een stadlandschap naar een meer landelijke omgeving en dichter bij de Everglades zien we alleen maar uitgestrekte gebieden natuur. Het lijkt net een Afrikaanse savanne zonder wilde dieren.  De rit naar de Gator Boys duurt ca 60 minuten.

Nadat we de auto hebben geparkeerd, lopen we naar het bezoekerscentrum. Het is er al vrij druk. Toch zijn we meteen aan de beurt wanneer we een kaartje voor de airboot willen kopen. Het kaartje is inclusief foto - inderdaad zo'n heerlijke 'hier-waren-wij' foto en toegang tot de gator show. In de 15 minuten die we nog moeten wachten lopen we rond en genieten van het zonnetje. Het is ook vandaag weer rond de 25 - 26 graden. De wind die toch wel redelijk stevig kan waaien brengt wat verkoeling. Onze boot zit niet helemaal vol en de kapitein verdeelt iedereen dusdanig over de boot dat en het gewicht goed verdeeld is en dat elke partij een 'raamplaats' heeft. Kan ik mooi gemakkelijk uit de voeten met mijn camera.

De kapitein kan het niet beloven, maar hij spreekt wel de hoop uit dat we een alligator gaan zien. We gaan het meemaken. Kort nadat we van start zijn gegaan, spot de kapitein een leguaan die op zijn gemak in de boom ligt. Hij manoeuvreert de boot dusdanig dat iedereen een keer een goed zicht op het dier kan werpen. We houden ook nog even stil bij de Aalscholvers die op hun gemak van het zonnetje aan het genieten zijn en dan is het gas erop. De kapitein had ons al gewaarschuwd en aangegeven dat we de camera's klaar moesten hebben want zodra het kon zou de gashendel opengaan. Zogezegd zo gedaan. Met een noodgang vliegen we over het water. Supergaaf.

We zien diverse vogels - o.a. de visarend, Amerikaanse slangenhalsvogel en kalkoengier. En dan hebben we geluk. Op een van de aangelegde eilandjes ligt een vrij grote alligator te chillen. Het is een groot mannetje en hij blijft lekker op zijn gemak liggen wanneer we een paar langs komen. Als gezegd de kapitein zorgt ervoor dat iedereen een keer een goede blik op de dieren kan werpen. We varen verder over de waterlelies. Even verderop ligt een mannetje in het water. De boot voor ons heeft al diverse rondjes bij hem gemaakt en als wij komen zien we alleen zijn kop nog boven het water uitsteken. De kapitein is blij deze alligator te zien. Blijkbaar is hij al een tijdje niet meer gezien. Als de kapitein de boot voor een laatste keer in positie wil brengen vindt de alligator het welletjes en verdwijnt onder water. De boot na ons die al ligt te wachten heeft helaas pech. De kans dat hij nog bovenkomt is klein. Een alligator kan blijkbaar ca 6 uur onder water blijven.

We varen verder en zien nog een paar vogels. Tegen het einde van de rondvaart zien de mensen van de groep die links in de boot zitten nog een alligator aan hun kant. Omdat de vaargeul op dit stuk te smal is, is het te gevaarlijk om te keren zodat de mensen die rechts zitten - waaronder ik - het dier ook kunnen zien. Marco heeft hem nog wel zien liggen. Mij maakt het niet uit, ik heb er in ieder geval 2 gezien. 
Terug aan land lopen we naar de wachtrij voor de alligator show, die rij is dusdanig lang dat we overwegen de show te skippen. We hebben geen zin om nog es 20 min extra te wachten, mochten we niet naar binnen kunnen. De medewerker van het bezoekerscentrum geeft aan dat iedereen die nu staat te wachten een plaats bij de show heeft en dat het niet meer lang duurt voor de deuren opengaan. We besluiten toch te wachten en iedereen die in de wachtrij stond, past inderdaad in het kleine stadion.

De show is informatief en ook een beetje typisch Amerikaans met veel geregisseerde grappen en gekke bekken trekken. De alligators die voor de show worden gebruikt, zijn dieren die zijn gered. Dat wil zeggen dat ze door medewerkers van het centrum bij iemand uit het zwembad zijn gehaald of van de straat in een woonwijk zijn gehaald. De alligator die voor de show uit het water wordt gehaald lag bijvoorbeeld bij iemand voor de deur. Moet je je voorstellen dat je 's morgens de voordeur uitloopt en er ligt een alligator op de stoep.

Na de show kun je nog op de foto met een babyalligator of een slang, voor ons niet nodig. We lopen snel door naar het bezoekerscentrum om onze foto op te pikken en na een korte sanitaire stop gaan we op weg naar Shark Valley - gelegen op een uurtje rijden vanaf de Gator Boys. Shark Valley is een deel van de Everglades dat in een Indianenreservaat ligt. Shark Valley mondt uit op de Shark River vandaar de naam Shark Valley. Het bevat grote uitgestrekte vlaktes waarbij zaaggras de dominante vegetatie is.

De route naar Shark Valley is erg rustig en loopt door de uitgestrekte vlaktes van de Everglades. Het laatste stuk rijden we langs een kanaal waar men hier en naar staat te vissen. Rond een uur of 1 zijn we bij het bezoekerscentrum en moeten nog tot 2 uur wachten tot de volgende tramtour. Er is geen restaurant, maar men verkoopt wel voorverpakte sandwiches. We nemen ieder een sandwich en een flesje drinken. Terwijl we onze sandwich opeten begint de Rangers Talk. Een ranger vertelt het een en ander over de Everglades en beantwoord diverse vragen. De pythons die in het de Everglades terecht zijn gekomen, zorgen toch wel voor hele grote problemen. Het zijn geen inheemse dieren vandaar dat ze ook weinig vijanden hebben. De python gedijt dus goed vooral de Birmese python is een probleem omdat deze heel snel groeit en zich ook redelijk snel voortplant.

In totaal is 90% van de zoogdieren uit het gebied verdwenen door de python. Alligators eten wel pythons, maar pythons eten ook alligators. Het ligt dus geheel aan de grote van het dier wie wint. Is de python groter dan heeft de alligator pech, is de alligator groter heeft de python pech. Op Thanksgiving van dit jaar heeft iemand een filmpje gemaakt van een alligator die met een ca 6m lange python in zijn bek rondzwom, de ranger is nog steeds verbaast hoe dat kon gebeuren omdat de betreffende alligator kleiner was dan de python die hij in zijn bek had.

Stipt 1400 uur vertrekken we met de tramtour die 2 uur duurt. Ik heb een mooi plekje aan de buitenkant. Na 1.5 minuut houdt de tram stil want er ligt een alligator langs het pad. En ook nog eens aan mijn kant. We krijgen uitgebreid de kans foto's te maken. We rijden verder en tijdens de rit vertelt de park ranger van alles over de alligator, Shark Valley en de geologie van het gebied. Hij wordt alleen vaak onderbroken want we struikelen onderhand over de alligators. Kort nadat we de eerste alligator hebben zien liggen, is er weer een te zien. Dit keer een vrouwtje die in het water ligt en haar kroost in de gaten houdt. We zien een stuk of 3 kleine alligators wegzwemmen. Groter dan 30cm zijn ze niet geweest. Meteen aan de andere kant van het pad ligt een jong dier in het water.

Amper weer vertrokken stoppen we alweer want er ligt een alligator langs de kant van het pad. Tot nu hadden we geluk dat ze aan 'onze' kant lagen, maar nu liggen ze toch allemaal aan de andere kant. Uiteindelijk zijn we gestopt met tellen, want we struikelden - bij wijze van spreken -bijna over de alligators. Hebben we ook nog ander dieren gezien? Ja dat hebben we ook o.a. de Amerikaanse Blauwe reiger en kalkoengier. In Shark Valley is een uitzichttoren - gebouwd in 1964, daar stappen we uit en krijgen we 20 minuten de tijd om van het uitzicht te genieten. Het blijkt dat het filmpje van de alligator met de python in zijn bek vanuit deze toren is opgenomen. Het uitzicht is echt waanzinnig mooi. Het doet ons denken aan de Amerikaanse savannes.

Kort nadat we bij de toren zijn weggereden, stopt de tram. In de berm ligt het overblijfsel van de bewuste Birmese python die twee weken geleden door de alligator te grazen is genomen. Alligators blijken hun prooi te verstoppen en later terug te komen om het verder op te eten. Wellicht dat het hier ook aan de orde is, zeker weten doen we dat niet want we hebben geen alligator in de buurt gezien. Wel komen we nog diverse keren een alligator tegen die lekker dicht bij het pad ligt. Tot 2x toe schiet er een verschrikt met een hoop kabaal het water in. Tegen einde van de tour liggen er 2 dicht bij elkaar. De ranger denkt dat het om een mannetje en vrouwtje gaat. We zijn halverwege de rit al gestopt met tellen, want we zijn de tel kwijt hoeveel alligators we vandaag gezien hebben. In ieder geval tussen de 15-20 stuks - inclusief de 2 die we vanaf de airboat hebben gezien.

Stipt 1600 uur zijn we weer terug. Nog even gauw een sanitaire stop en we zetten koers terug naar Miami. Volgens Google Maps duurt het ca 1 uur en 15 min voor we bij het hotel zijn. De autoroute door de Everglades die we nog van plan waren te rijden, laten we voor wat het is want we verwachten niet veel meer te gaan zien dan wat we al gezien hebben. De tramtour was heel leuk en erg informatief - een aanrader.Tot aan Miami verloopt de rit voorspoedig en dan wordt het langzaamaan drukker en zitten we vol in de spits. Dat het zondag is, maakt niet uit. Wat ons in de afgelopen dagen erg opviel is de dat de mensen hier redelijk hard en agressief rijden. Het is amper groen of met begint al te claxonneren, ook wordt gelijk alles letter geblokkeerd en als men heel lang stil staat, wordt er flink geclaxonneerd.

Ik ben in ieder geval blij dat Marco rijdt, die kan dat net wat beter handelen dan ik en doet op een gegeven moment zoals de lokalen doen. Er wordt zo nu en dan flink getest wie het hardste durft. In de stad komen we helaas op hetzelfde punt uit als waar we gisteravond zo lang stil stonden. Omrijden bleek geen succes want we mochten alleen rechtsaf. Dat is balen als je linksaf moet. Maar geen nood we volgen het voorbeeld van de auto voor ons die net doet alsof hij een parkeergarage in wil rijden, zijn auto vol voor een andere auto gooit en dan draait om in de juiste richting te komen. Marco volgt hem op de voet. Scheelt weer lang wachten. Inmiddels loopt onze vertraging flink op en staan we echt heel lang stil. De politie staat wederom het verkeer te regelen, maar ze vergeten de rij die voor linksaf staat te wachten - onze rij dus - ook te laten rijden. Was gisteren ook al het geval.

We staan zeker 15 min stil dan wel hebben we nog geen hele meter gereden in die 15 min. Intussen probeer men van alle kanten zich met hun auto ertussen te wringen waardoor je uiteindelijk nog langer staat te wachten. Lang verhaal kort, we hebben er in Miami ca 1 uur over gedaan om bij ons hotel te komen. 45 min over 6 km. Daar wordt je toch wel lichtelijk iebelig van.

Terug op de kamer nemen we allebei snel een douche en lopen naar Ocean Drive. Het ziet er heel gaaf uit in het donker. Nu nog een leuk tentje vinden om te eten. We hebben allebei wel zin in een steak, maar de prijzen hier zijn echt schrikbarend voor een steak. Maar goed we lopen langs de restaurantjes en komen bij de Versace Mansion uit. Het besluit wordt snel genomen: als we dan toch veel uit moeten geven voor een steak, dan ook maar meteen goed en op een bijzondere plek.

Ze hebben nog plaats voor 2. Nadat onze naam is genoteerd, kunnen we naar binnen en zal binnen een paar minuten iemand komen om ons naar de tafel te brengen. Dit duurt echter redelijk lang en we zien allemaal mensen die na ons binnen zijn gekomen naar een tafel gebracht worden. Marco loopt nog een keer naar de counter en dan blijkt dat we ons toch echt eerst hadden moeten melden. Nog een paar minuten geduld.

Het duurt even, maar dan heb je wel wat. Het restaurant is aangelegd langs het zwembad van Versace. Het ziet er echt supergaaf uit. Onze tafel staat in een zijkamer van het restaurant. Op zich jammer dat we niet van het uitzicht op het zwembad kunnen genieten, aan de ander kant is het ook wel weer erg rumoerig en zitten we aan onze tafel rustiger dan in het grote restaurant gedeelte.

We laten de steak goed smaken net zoals de Malbec die we hebben gekozen. Na deze maaltijd lopen we nog even door op Ocean Drive, maken nog wat foto's en lopen dan via Collins Avenue terug naar ons hotel. Marco scoort onderweg nog even een ijsje bij Häagen Dazs. Heeft hij toch nog zijn toetje gehad. Terug op de kamer, pakken we het alvast voor een deel ons koffer in, veel is het niet want er is in de afgelopen dagen niet veel uitgegaan. Morgen laten we Miami achter ons en gaan we richting de Keys.