Key West

Vandaag was weer een 'lange' dag. De dag begon zo rond de klok van 0630/0645 uur. Heerlijk de hele nacht doorgeslapen. De wekker staat voor 0700 uur, maar die is dus voor niks gezet. Na het ochtendritueel - rondje badkamer & aankleden - gaan we ontbijten. We zijn de enigen in het restaurant.
De dame die ons verwelkomt reageert heel enthousiast wanneer ze hoort dat we naar Key West gaan vandaag en krijgen meteen wat tips voor daar en onderweg. Na het ontbijt, wat heerlijk heeft gesmaakt lopen we nog even terug naar de kamer om onze spullen te pakken en dan kunnen we gaan. Tegen 0830 uur zitten we in de auto.

Ik rijd heen. Een rit van ca 2 uur over de Overseas Highway. Het is de Highway One van Floriday die in Miami begint en in Key West eindigt. De snelweg heet pas Overseas Highway zodra de Floriday Keys beginnen. Ons hotel ligt aan deze snelweg of beter gezegd autoweg. Vanaf de parkeerplaats kunnen we meteen linksaf de weg op en dan is het alleen maar recht vooruit tot we Key West bereiken.

De Florida Keys zijn separate eilanden die middels de Overseas Highway met elkaar zijn verbonden. De 7 mile bridge (11.27 km lang) is de langste brug en verbind Knight's Key met in de Middle Keys met Little Duck Key. De brug waar wij over rijden is de nieuwe brug. Hier mogen alleen auto's rijden. De oude brug die parallel aan de nieuwe loopt is tegenwoordig alleen bedoeld voor voetgangers en fietsers. Je moet dan wel oppassen want de brug is niet meer in takt. Er zijn een paar stukken tussen uit gehaald. Zo nieuw is de nieuwe brug ook niet meer, hij is gebouwd tussen 1978-1982.

Het weer is wat bewolkt, maar de temperatuur is ca 27 graden. Door de bewolking is het enigszins broeierig/benauwd. De rit naar Key West verloopt voorspoedig. Het landschap - als je al van landschap kunt spreken - wisselt af met zicht op de Atlantische Oceaan links van ons en de Golf van Mexico rechts van ons met zo nu en dan een wat meer stadslandschap wanneer we over een eiland rijden en in een dorp dan wel stadskern terecht komen.

Tegen 1030 uur zijn we in Key West. Marco heeft een parkeergarage gevonden van waar we meteen de wandeling door het oude centrum kunnen oppakken. De parkeergarage werkt heel simpel: je rijdt erin, parkeert je auto, je betaald aan de automaat waarbij je aangeeft hoeveel uur je denkt te willen parkeren, legt het kaartje vervolgens achter de voorruit en je gaat je ding doen. Je moet wel even onthouden waar je auto staat, want er staat niet echt aan gegeven op welke etage je geparkeerd staat.

Aan de ene kant is het fijn dat de zon niet zo hard schijnt aan de ander kant is het wel wat benauwd en toch warm. Even is het zoeken naar de juiste route. Bij het verlaten van de parkeergarage komen we aan de achterkant uit en we hadden de route bedacht vanaf de voorkant. Op zich geen probleem, want je loopt even het blokje om en pikt de route op zoals je bedacht hebt. De huizen in het oude centrum zijn heel grappig en pittoresk. Stuk voor stuk versierd voor de kerst. Het voelt vreemd want het is 27-28 graden en dat associeer je nou niet meteen met de temperaturen voor Kerst zoals wij die gewend zijn. En als je dan ook nog de tekst let it snow tegenkomt dan heb je helemaal het gevoel van wishful thinking.

Onze eerste stop is het woonhuis van Ernest Hemingway, de beroemde Amerikaanse schrijver en journalist. Destijds in 2008 toen we in Cuba zijn geweest, hebben we ook zijn huis in net buiten Havanna bezocht. Hier in Key West heeft hij van 1931 - 1939 gewoond samen met zijn vrouw en kinderen. Hier heeft hij ook zijn tweede roman To Have and Have not geschreven. Het huis is nog geheel in originele staat. Het grappige is dat er tig katten in en rond het huis rondlopen. Stuk voor stuk zijn ze gewend dat er mensen rondlopen en dat ze geaaid worden. Ze laten zich oppakken en knuffelen of liggen lekker bij iemand op schoot terwijl ze geaaid worden. Ik heb nog een even een moment van gierende hartkleppen wanneer ik bij de keuken voor een dame aan de kant ga staan en tegen iets aan stoot. Ik weet dat achter mij een tafeltje staat, maar op de grond blijkt een vaas te staan waar ik tegen aan gestoten heb en die is nu aan het tollen en besluit dan toch maar om te vallen. Ik kan hem nog net op tijd vastgrijpen en weer goed neerzetten.

Je kunt je afvragen of het een originele vaas is of een replica, ik wil het eigenlijk niet zeker weten en ben blij dat ik nog zo strands was om te kijken waar ik nu tegen aan gelopen ben en dat ik hem nog net op tijd kon vastgrijpen. Was anders wellicht een leuke voor de reisverzekering geweest. À propos reisverzekering: gisteren liet Marco per ongeluk zijn zonnebril vallen. Aan het geluid te horen moest er iets stuks zijn gegaan. En de aanname was correct: een glas is horizontaal helemaal gebarsten.

Terug naar het huis van Hemingway: wat voor die tijd erg bijzonder en heel kostbaar was, was de aanleg van het zwembad. Het was op dat moment het enige zwembad in een straal van 100 mijl en heeft Hemingway $20.000 gekost. 
De tour door het huis kan op eigen gelegenheid of met een gids. Wij doen het zonder gids want we hadden geen zin om 20 min te wachten op de start van de volgende rondleiding.  Ondanks dat het druk is, is het zeker wel de moeite van het bezoeken waard. Je vraagt je wellicht af wat verhaal achter de vele katten is. De katten heel bijzonder. Er lopen ca 60 polydactyle katten rond - oftewel 6-tenige katten.

Ongeveer de helft van de katten in het museum heeft de fysieke polydactyle eigenschap, maar ze dragen allemaal het polydactyle gen in hun DNA, wat betekent dat degenen met 4 en 5 tenen nog steeds moeder of vader kunnen zijn van zestenige kittens. De meeste katten hebben extra tenen aan hun voorpoten en soms ook aan hun achterpoten. Soms lijkt het alsof ze wanten dragen, omdat ze een duim aan hun poot lijken te hebben.

Ernest Hemingway kreeg van een kapitein van een schip een witte kat met zes tenen en sommige van de katten die op het museumterrein leven, zijn afstammelingen van die oorspronkelijke kat, genaamd Sneeuwwitje. Key West is een klein eiland en het is mogelijk dat veel van de katten op het eiland verwant zijn. De polydactyle katten zijn geen specifiek ras. De eigenschap kan bij elk ras voorkomen, Calico's, Tabbies, Schildpadden, Wit, Zwart, etc. Ze variëren in vorm, grootte, kleur en persoonlijkheid.
Hemingway vernoemde trouwens al zijn katten naar beroemde mensen, een traditie die men vandaag de dag nog steeds volgt. De katten worden goed verzorgd. Overal staan kleine hokjes om te schuilen, er is een soort van kattenren en overal staan bakjes met eten en drinken. Verder worden de katten qua gezondheid goed in de gaten gehouden door een dierenarts.

Na het bezoek aan het huis van Ernest Hemingway, lopen we naar het zuidelijkste puntje van de USA. Op dit punt is de afstand tussen de USA en Cuba slechts 90 mijl - ca 145 km. Er staat een mijlpaal en men staat dus in de rij om met deze mijlpaal op de foto te kunnen. Wanneer wij er zijn, is de rij zeker 25-30m lang. Sommigen zijn zo klaar en sommigen nemen de meest slecht poses aan dan wel gaan ze in diverse combinaties met een heel groep op de foto en vervolgens natuurlijk ook nog even alleen. Los van het feit dat wij sowieso al niet in de rij gaan staan om dit soort foto's te maken, hoeven wij ook niet per se een dergelijke foto, maar ieder zijn ding. Ik houd mijn camera gereed en zodra er een wisseling van de wacht is, is de mijlpaal even 'vrij van mensen' en kan ik een foto van alleen de mijlpaal maken.

Na dit intermezzo lopen we weer een stukje terug en gaan eerst wat lunchen voor we een bezoek brengen aan onze laatste stop in Key West. Marco had bedacht om bij Sloppy Joe te gaan eten. Dit was de favoriete kroeg van Ernest Hemingway en consorten. Helaas blijkt dat je er alleen wat kunt drinken en niks kunt eten. Geen probleem, dan gaan we op zoek naar een ander plek waar we wel iets kunnen eten. Helaas lukt het mij niet om nog even een foto te maken van Sloppy Joe, want mijn batterijen zijn leeg. Wat heel raar is, want gisteren was er slechts 1 streepje weg, dus hoe het kan dat de batterijen nu ineens leeg zijn. Heel vreemd. Gelukkig blijkt dat mijn battery pack los is geraakt. Zodra ik hem weer heb aangedraaid, doet de camera het ook weer.

We gaan lunchen op de plek waar vroeger het eerste kantoor van PanAm was gehuisvest. We kiezen ervoor om binnen te gaan zitten omdat deze stoelen gemakkelijker lijken te zitten dan buiten. Helaas zitten we uit het oog van de bediening en uiteindelijk loopt Marco maar naar de bar om te vragen of we mogen bestellen. En dan gaat alles ineens heel vlug en krijgen we excuses van de wat wij denken dat de eigenaar van het restaurantje is. De ober doet zijn best, maar is het net niet en heeft ook maar half gehoord wat we aan drinken hebben besteld. Maar het wordt snel gecorrigeerd. Marco heeft cola besteld en krijgt uiteindelijk een refill. Ik heb een soort van alcoholvrije cocktail besteld en daar krijg je dan geen refill op. Bij het afrekenen krijgen we nogmaals excuses en hopen dat het allemaal toch gesmaakt heeft. Dat laatste heeft het zeker.

Voor onze volgende stop hoeven we alleen de straat over te steken en de weg tot aan het einde toe te volgen. Hier ligt Harry S. Truman little white house. Dit was het verblijf van Harry Truman tijdens zijn presidentschap in de winter. En tijdens zijn bewind was het huis in totaal 175 dagen verdeeld over 11 bezoeken het kleine witte huis.
Het huis stond oorspronkelijk aan de waterkant toen het in 1890 werd gebouwd als verblijfplaats voor de eerste officier op de Amerikaanse marinebasis. Het huis werd in 1889 ontworpen door Scott, McDermott & Higgs, een plaatselijk architectenbureau. Het houten duplex bevatte verblijfplaats A voor de commandant van de basis en verblijfplaats B voor de betaalmeester.

In 1911 werd het huis omgebouwd tot een eengezinswoning en kreeg het de vorm zoals het nu nog steeds is. In 1946 kwam Harry Truman voor het eerst naar de Key West. Dit was op doktersadvies en was bedoeld om extra rust te krijgen. Dat beviel blijkbaar heel goed want sindsdien keerde de president diverse keren terug.
Als hij in het huis was, dan kleedde hij zich altijd om en droeg hij Hawaii shirts. Deze shirts hangen nog steeds in de kledingkast van wat vroeger zijn slaapkamer was. De gidsen die de rondleiding in het huis verzorgen, dragen daarom ook een Hawaiishirt.

Sinds 1991 is het huis een historische staatssite en museum en hebben vele beroemde personen het huis nog bezocht. O.a. heeft Jimmy Carter en zijn familie hier nog een reünie gehouden in 1996 en hebben Bill en Hilary Clinton in 2005 een weekendje in het huis doorgebracht. De rondleiding duurt niet lang en het is zeker de moeite waard om het huis te bezoeken wanneer je in de buurt bent. Je mag binnen helaas geen foto's maken, maar dat mag de pret niet drukken.

Na dit bezoek aan we terug naar de parkeergarage - het is inmiddels 1430 uur. Het is nog steeds warm en benauwd. Vanuit het 'Witte Huis' is het een recht weg naar de parkeergarage, lekker gemakkelijk. Onderweg komen we nog politie te paard tegen die ook al helemaal in de 'holiday' stemming is want allebei hebben ze een Kerstmannenmuts over hun pet op.

Inmiddels is het ook een stuk drukker geworden in Key West en hebben we stilstaand tot langzaam rijdend verkeer. Eenmaal terug op de Overseas Highway kunnen we redelijk doorrijden. Het begint zelfs een beetje te regenen. Onderweg zien we niet alleen redelijk veel roofvogels, maar ook pelikanen. In Marathon stoppen we om te zien of we nog een foto kunnen maken van de 7 mile bridge. Op het punt waar we de foto's willen maken staan een paar vissers en zit een meisje lekker op haar stoeltje met een soort van tablet. Ze begint meteen een heel verhaal tegen ons af te steken. Moeders die staat te vissen houdt het op een kort afstandje in de gaten.

Het is een korte stop en vlak voor we de laatste brug oversteken voor we Islamorada binnenrijden, stoppen we ook nog een keer. Ook hier staan weer een aantal vissers langs de kant. Een pelikaan houdt het allemaal goed in de gaten want je weet maar nooit of je een gratis maaltje kunt scoren. Liever dat het voor je gevangen is, dan dat je zelf je slag moet slaan toch.

Rond een uur of 5 zijn we weer terug in het hotel. Het is happy hour, alle drankjes 50%, dus we doen nog gezellig een afzakkertje in de bar. Daarna frissen we ons op en lopen naar Papa Joe's Waterfront. Het is even goed uitkijken met oversteken, maar voor die ca 400 m gaan we echt geen auto pakken. Het is gelukkig niet zo druk - nog niet. We bestellen ieder een halve portie baby ribs en een flesje Pinot Noir. De ribbetjes zijn superlekker en deze pinot noir - de niet zo strak is - past er heel goed bij. Op zich zitten we redelijk vol, maar we kunnen de Keys niet verlaten zonder ook maar een Key Lime Pie gegeten te hebben. We bestellen 1 portie die we delen. Gelukkig blijkt deze portie voor ons normale afmetingen te hebben anders hadden we hem echt niet opgegeten. Het was zeker de zonde waard.

Terug op de kamer is het bedenken wat we morgen aan trekken en maken we al wat tassen in orde. Morgen gaat de reis door naar Fort Lauderdale en terug voor een laatste nachtje in Miami.